Informujemy, iż ten serwis wykorzystuje pliki cookies. Używamy informacji zapisanych za pomocą cookies w celu dostosowania serwisu do indywidualnych potrzeb użytkowników oraz do celów statystycznych i analizy ruchu. Jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, to będą one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przeglądarce internetowej możesz zmienić ustawienia dotyczące cookies.

OK
Jesteś 34831 odwiedzającym.
              Do wakacji zostało 83 dni!

Szkoła Podstawowa Nr 227
im. kapitana Lucyny Hertz
02-154 Warszawa, ul. Astronautów 17
tel./fax (022) 846 03 81

NIEZWYKŁA LEKCJA PATRIOTYZMU

7 listopada 2008 r. w naszej szkole odbyła się akademia z okazji Święta Niepodległości. Przygotowujące ją nauczycielki – Małgorzata Fil, Marta Kobalczyk i Iwonna Śliwińska-Wach chciały dotrzeć do uczniów, przybliżyć im historię i tradycję naszego kraju, a co najważniejsze skłonić do refleksji nad sobą. Aby przemówić do młodych ludzi, pochłoniętych często przez wirtualny świat, trzeba było użyć bardzo sugestywnych środków.

Główna rolę powierzono więc Polsce. Biednej, uciemiężonej, z krwawym napisem na piersiach.
- Polsko, Ojczyzno nasza kochana – czemuś przez los nieszczęśliwy tak jest uciskana? – pytało jedno z dzieci.
- Wsłuchajcie się w grobów ciszę, by mowę wieków usłyszeć... Tam zapisane są przodków marzenia, wszystkie tęsknoty, bóle i cierpienia... – odpowiedziała Polska.

I rzeczywiście. Wszyscy, którzy zwrócili się ku stojącej na scenie bezimiennej mogile, usłyszeli i przekazali widzom burzliwe fragmenty dziejów Ojczyzny. Opowieści te zilustrowane były dodatkowo pieśniami patriotycznymi, pokazem slajdów, a także rozgrywającymi się scenami. Droga przez historię rozpoczęła się wtargnięciem zaborców, którzy w symboliczny sposób spowodowali zniknięcie Polski. Następnie wiodła przez I wojnę światową, aż do odzyskania niepodległości w 1918 roku. Nie był to jednak jej kres, jak by się mogło wydawać. Polska, która się podniosła i zerwała pętające ją łańcuchy, nagle zaczęła się chwiać i upadła przy pełnych trwogi słowach piosenki „Popatrz, to twoja Ojczyzna, na prawym boku krew, na lewym blizna...”. Lekarze, którzy przybiegli jej z pomocą, szybko znaleźli powody choroby. To między innymi zło, agresja, znieczulica społeczna, zatracenie się w wirtualnym świecie, niedocenianie piękna polskiej ziemi. Kiedy już się wydawało, że nie ma na to ratunku, a w uszach dalej dźwięczały słowa piosenki „Ona jeszcze oddycha... Pomóż jej, pomóż jej wstać”, na ratunek ruszyli uczniowie. Zapewnili, że „każdy z nas ma wady czy swoje słabości, ale w sercach naszych dużo dobra gości...”. Dzięki temu Ojczyzna nabrała sił, podniosła się i zwróciła do widzów: „Kochani tylko w waszych rękach mój los, uleczcie mnie lecząc siebie – leczcie swe wady – zmieniajcie świat ! Żeby Polska była Polską”.

Do tych słów dołączyła się również pani dyrektor Barbara Drozd, która wygłosiła bardzo piękne i wzruszające przemówienie. Uświadomiła uczniom, że wolność jest wspaniałym darem, jaki otrzymaliśmy od naszych przodków. Darem, o który należy dbać nie tylko za pomocą patetycznych słów, lecz przede wszystkim codziennym postępowaniem i dobrocią serca.

Niezwykła lekcja patriotyzmu, jaka odbyła się 7 listopada 2008 r. w Szkole Podstawowej nr 227 wycisnęła łzy z oczu nauczycieli, zaproszonych rodziców, a także – co szczególnie cieszy – uczniów. Po tym dniu żaden z nich nie będzie miał zapewne wątpliwości, że „Polak – to brzmi dumnie”.

Małgorzata Fil

 

 

Wykonanie: AGINUS